Zo, m’n eerste update vanaf de andere kant van de oceaan. Naast m’n blog houd ik ook een eigen dagboek bij, maar daarin schrijf ik per dag en dat is denk ik heel erg SAAI! (Als ik het teruglees val ik zelfs in slaap.)
Afijn, ik begin tóch even bij het begin, want aangekomen in Rio bleek m’n bagage zoek. Na een vlucht van 11 uur, en met m’n hoofd op 1 uur ’s nachts, was dit niet echt het ideale begin van de trip (in andere woorden: natte ogen en blinde paniek, wat als iemand per ongeluk m’n bagage had meegenomen? – daarnaast rook ik ook niet meer zo fris na een vlucht van 11 uur en was nodig toe aan een frisse pyjama).
Ik had een transfer geregeld naar m’n hotel en mijn chauffeur sprak louter Portugees (PORTUGEES IS ECHT HEEL ERG ANDERS DAN SPAANS – ook al zegt iedereen van niet), maar hij was wel vreselijk gezellig en liet me kennismaken met Braziliaanse muziek. Aangekomen in m’n hotelletje stapte ik in m’n zweterige kloffie in bed en wat volgde was een onrustige nacht met veel nachtmerries over m’n bagage.
De volgende ochtend werd m’n tas gelukkig al bezorgd en ik was als een kind zo blij! En bedankt nog douane van Brazilië, voor het volledig doorlichten van m’n bagage. Ik vorm natuurlijk een grote bedreiging voor Zuid-Amerika.
Casalegre Art Villa
De eerste week in Rio zit ik niet in een hostel, maar in een klein kunsthotelletje in de wijk Santa Teresa. Het is gevestigd in een oud koloniaal huis, met hoge plafonds en fraai ingerichte kamers door verschillende kunstenaars. Er is een gezellig tuintje met daaraan een keuken en overal staan geinige kunstobjecten. Manager Carmen heeft deze dagen haar Chileense vriendin Kris over en we werden op dag 3 dikke vriendinnen door samen naar Ipanema Beach te gaan. De eerste twee dagen waren nog een beetje onwennig (“Waarom ben ik alleen op reis? Waar zijn de andere gasten? Ga ik ooit vrienden maken? Waarom vindt iedereen Rio zo geweldig?”), maar nu ik na een paar dagen op adem ben gekomen, begin ik de schoonheid van de stad in te zien.
Wat heb ik allemaal gedaan so far?
Om niet gelijk in een tour verzeild te raken, houd ik ervan om de stad zelf al wandelend te verkennen. Mijn wijk Santa Teresa is op een heuvel gebouwd en heeft allemaal steile haarspeldbochten, klinkertjes en kleurrijke huizen. Omdat ik een nieuwe camera heb, was ik rustig allemaal beauty’s aan het maken (klik klik), maar hoorde ineens boven me: “Girl! Put your camera in your bag, and don’t walk straight through, go to the left!” Jep, we zijn niet meer in Utrecht. Overdag moet je opletten dat je niet door de té rustige straatjes loopt en in het donker kan je het best een taxi of Uber nemen. Ik moet zeggen dat dit de hele reis-experience wel een beeeetje bemoeilijkt af en toe. (But who am I kidding, ik moet nota bene nog naar Colombia hahaha.)
A-fijn. Andere dagen bezocht ik de botanische tuinen (schitterend, mindful, zen, palmen, vijvers en veel aapjes), de Suikerbroodberg (daar ga je heen met twee verschillende kabelbanen en vanaf de berg heb je een waanzinnig uitzicht over de stad, de zee, de bergen en ALLES) en gister een favela tour.
Ik denk dat iedereen wel weet wat de favela’s zijn: de achterstandswijken van Rio. Ik wilde het heel graag van dichtbij bekijken en dat kan alleen maar met een tour, anders word je beroofd of verkocht, maar had daar tegelijkertijd een zéér sceptisch gevoel over. “Zo, dan gaan wij, de blanke toeristen, eens eventjes kijken hoe slecht het hier wel niet is in deze wijk. God ja, wat ik al dacht, we hebben het thuis best goed, fijn dat we thuis een toilet hebben hè, en een adres, ok nou bedankt, doei!.”
Wie ook met zulke tours gaan, zijn fossiele echtparen die voor het eerst een GoPro gekocht hebben en daar helemaal gek van zijn. Ik had het geluk met twee van deze stellen op pad te zijn. Voelde me op een gekke manier hun kleindochter, inclusief rollende ogen. Wie niet echt veel zin had in de rondleiding was de tourguide zelf. (“Questions? Ok you can make pictures now.”) Ik kreeg het er een beetje benauwd van, maar wilde wel keigraag foto’s maken, want hallo: nieuwe camera!!!! Dus terwijl de fossielen moeilijke selfies stonden te maken met hun GoPro’s, probeerde ik de artistieke hoeken te vinden in de favela en stond daardoor veel luchten met hoekjes van gebouwen te fotograferen. Ik denk dat ik me in m’n hele leven nog nooit zo awkward heb gevoeld en gaf iedere local die ik tegenkwam maar een dikke vette blonde glimlach.
De favela zelf is echt een community op zich met kappers in piepkleine zaakjes, barbecuende mannetjes op straat en overal drukte. Wat deze favela, Rocinha, bijzonder maakt is dat het tussen twee extreem rijke wijken ligt. Dus terwijl je links tegen allemaal kapotte huizen tegen een berg aankijkt, zie je op rechts golfbanen, vijfsterrenhotels en luxe appartementen. Vrij bizar.
Hmm, aan het eind van de dag raad ik zo’n tour dus niet echt aan, maar misschien zijn er betere, en had ik gewoon un poco pech.
Vrienden
Met mijn vriendinnen Carmen en Kris heb ik al veel leuke dingen gedaan! Samen, met nog twee van hun vrienden, naar Ipanema Beach (druk, maar keigezellig), de wijk Flamengo én afgelopen maandag naar Samba da Pedra do Sal. Twee keer per week is er in een paar straatjes in het centrum een soort muziekfestivalletje met samba, maar ook hiphop en *tromgeroffel* REGGAETON. Ik ging niet alleen met m’n twee dikke vriendinnen, maar ook met een leuk stel uit Berlijn. De eerst caipirinha’s werden gedronken, de heupen in de strijd gegooid en omdat ik hier nogal een exotische verschijning ben werd er buitenproportioneel veel met me geflirt. Ik kan beweren dat ik dit vreselijk vond, maar met Nederland in m’n achterhoofd kan ik een stukje passie wel waarderen. Het was echt een goede avond, opgevolgd door een dagje hoofdpijn. (Een caipirinha kost hier omgerekend 2,50 en daar gaat niet de beste alcohol in. MAAR BOEIEEEEE!)
Vervoer
Uber-chauffeurs kunnen bijna alleen maar Portugees, maar ik heb een paar getroffen die Google Translate in de strijd gooien om een leuk gesprek met je te kunnen voeren. Heel lief en gezellig, ook al heb je zo niet de meest veilige rit.
De laatste dagen reis ik voornamelijk met de metro, waar een soort OV-chipkaart systeem wordt gehanteerd. Het is lekker goedkoop (1 euro per rit) en ik houd van mensen kijken. Het dichtstbijzijnde metrostation voor mij is Glória en de enige manier om vanaf daar naar Santa Teresa te komen is per bus. Niet een gewone bus, maar een piepklein wit, krakkemikkig busje dat al in tijden geen APK meer heeft gehad. Je betaalt iets minder dan een euro en op hoop van zegen begeeft het busje het niet tot je de eindbestemming hebt bereikt. De steile wegen zijn het leukst, je voelt aan alles dat het busje daar totáál geen zin in heeft (brom brom brom brrrr-om). I love het.
Wat nu?
Éigenlijk zou ik vandaag vertrekken richting Ilha Grande, maar ik heb het hier goed naar m’n zin en op zondag vertrekken m’n Duitse vrienden ook naar dat eiland. Zo kunnen we gezellig samen reizen.
Nog een paar dagen Rio voor de boeg, en ik hoop nog wat fiësta’s mee te maken hier! ;-) Daarbij heb ik de bekende trappen met mozaïek nog niet gezien en ben ik nog niet bij Christus geweest. Ook al weet ik niet of ik daar nog heen wil. Why stand next to Christ if you can see him from another mountain hè.
HOE IS HET IN NEDERLAND?!
Groetjes van jullie blonde, zeer exotische vriendin Mayo
Ps. Ik ben vandaag louter bezig geweest met foto’s van m’n telefoon op m’n laptop te krijgen en daarna te uploaden, dus vandaag is helemaal TOPPIE! *insert huilende smiley*
Wat fijn dat je het zo naar je zin hebt en mensen hebt waar je mee kunt reizen. Hou ons op de hoogte!!