Morgen!!

Toen ik mijn moeder vertelde dat ik een paar maanden op reis wilde gaan, kreeg ik in de loop der tijd (zelfs na het hele boekingsproces) de volgende zinnen naar m’n hoofd waaruit bleek dat zij misschien niet zo graag wilde dat ik op reis zou gaan. Het begon zo:

“Maar je hebt een baan.”

“En een hypotheek.”

“En een auto.”

Dit is klassieke manipulatie om me te laten weten dat ik hier alles heb en daar niks behalve een backpack en m’n ziel onder m’n arm.

Daarna volgde deze:

“Als je maar van de drougz afblijft in Colombia.”

En toen verbazingwekkend genoeg deze:

“Bijna vier maanden, ik denk dat je je gaat vervelen. Wat als je je gaat vervelen? Ja, wat doe je dan?”

M’n vader zei alleen maar:

“Kind, YOLO.” (Nouja het kwam neer op YOLO: we gaan allemaal dood en je kan er maar beter een feestje van maken. Dat jij dat nou wil doen op het meest gevaarlijke continent op aarde dat moet je zelf maar weten, dood gaan we immers toch zoals ik al zei. En je hebt al geboekt.)

Nu mijn ouders er berusting in hebben gevonden dat ik ga, heb ik het er zelf Spaans benauwd van gekregen. Want om maar gelijk op dat Spaans voort te borduren: met een paar lessen DuoLingo kan ik zeggen dat mijn schoenen geel zijn en iemand vertellen dat het nacht is. En ik weet dat ik geweldig ben met gezichtsuitdrukkingen, maar het wordt denk ik wel een poco problemo zou ik nu nog in m’n houtskool-Spaans zeggen. Hopelijk zuigt mijn talenknobbel alles op als een spons, want anders blijft het bij veel lingo di corpo.

Een paar weken geleden volgde een stukje praktische voorbereiding. Tien jaar geleden kocht ik m’n eerste backpack, maar nu voel ik er niet meer zoveel voor om overal met een natte rug en klotsende oksels aan te komen. Dus vond ik de ultieme samensmelting van een rolkoffer en een backpack: de Osprey Sojourn 80 (#ad #spon). Ik ga toch voornamelijk naar steden (= rollen) en als ik dan toch op een plek kom waar het onhandig is om te rollen (= de Amazone, zandweggetjes of ergens in een achtervolging door een drugskartel) dan klap ik het backpackgedeelte uit de achterkant van m’n tas en hang ik de boel op m’n rug. Handig!

En nu dan, na bijna 3 weken thuis, heb ik net m’n laatste (nu al nostalgische) fietstochtje door Utrecht gemaakt voor de laatste onmisbare reisbenodigdheden. Mijn huis is vanaf morgen verhuurd, de hypotheek loopt gewoon door, mijn auto staat bij Korrit en mijn hele leven zit in één tas. Door m’n lichaam giert een mix van emoties. Wat als ik me toch ga vervelen? Of me heel erg alleen ga voelen?!? I am so benieuwd!

Megaveel reisgroetjes van een beetje bange Mayo

Ps. Oja, voor degenen die zich afvragen hoe m’n reis er ongeveer uit gaat zien. De eerste week Rio is geboekt, maar vanaf daar is het een blank canvas. Vooralsnog wil ik heel graag naar Ilha Grande (gaaf eiland vlakbij Rio), Paraty, misschien toch de Iguazu watervallen op de grens met Paraguy en Argentinië? Terug naar Rio, vliegen naar Manaus (Braziliaanse stad in de Amazone), boottocht door de Amazone naar de grens van Colombia, vliegen naar Bogotá. En dan in Colombia naar Cali, Medellin, Cartagena en dan met een zeilboot via de San Blas eilanden naar Panama. Maar goed, dit zou dus zomaar eens helemaal anders kunnen gaan, leuk hè!

Pps. Tijdens m’n reis ga ik proberen om hier wekelijks een blog vol spannende, maar bovenal eerlijke updates te plaatsen! Want als ik me echt helemaal de tantoe verveel dan zal ik jullie dat natuurlijk niet onthouden! XX