In mijn 2e week vakantie maakte ik respectievelijk een stuk minder mee dan in week 1, maar wie A zegt moet ook B zeggen heb ik geleerd. So let’s go!
Ma 10 oktober
Na het schrijven van mijn vorige blog dronk ik thee bij Margot. Margot is een setje met Joel (mijn oud-collega bij FFWD) en zij vormden tot voor kort een mooi gezinnetje met hun konijn Henry. Tot ieders grote verdriet was Henry een paar dagen voor mijn bezoek ingeslapen, omdat ze (Henry is een vrouwtje!) aan elke kant van haar lichaam een gigantische tumor meezeulde. Dus tijdens het theedrinken praatten Margot en ik veel over Henry.
Omdat mijn ouders deze herfst een gigantische pompoenoogst hebben van wel 33 pompoenen, lag mijn achtertuin vol pompoenen en maakte ik pompoensoep. Margot en ik werden vergezeld door Joel en Luuk. Luuk is mijn best friend forever, ook al heeft hij tegenwoordig een halve vriendin en wil hij mij derhalve weleens vergeten. Tijdens de pompoensoep speelden we een spelletje en daarna gingen Margot en Joel naar huis. Luuk bleef nog even, waarschijnlijk uit schuldgevoel omdat hij me vreselijk had verwaarloosd de laatste tijd, en samen keken we RTL Late Night met Nick & Simon (over ons programma OMEKOT!! <3 <3 <3).
Di 11 oktober
Deze dag moest ik ineens vroeg opstaan. Vriendin Laura wil namelijk al sinds we elkaar kennen een dagje met me winkelen, maar hier was het nog nooit van gekomen. Rond 9.10 belde Laura aan en haar auto blokkeerde de straat, want die durfde ze niet in te parkeren. En iedereen weet het: inparkeren is mijn roeping, dus dat ging moeiteloos (wel op sokken, want ik had nog geen schoenen aan).
Volledig aangekleed en met de bolide op de Vlaamse Kaai wandelden we van Zuid naar de Meir in zo’n 7 uur en bekeken bijna elke winkel van boven tot onder. (Ik kwam in Jutka & Riska, favoriete winkel ever, zelfs nog iemand uit Meppel tegen. Ongelofelijk!) Laura kocht mooie kleren en ik ook. Afijn, na al dit gewinkel viel ik ’s avonds thuis als een blok in slaap.
Wo 12 oktober
Lieke had me gevraagd of ik vandaag met haar wilde winkelen. Dat had ik de dag ervoor gelukkig niet gedaan, dus zei ik ja. Eenmaal bij Lieke aangekomen, zag ik dat er een vreemde snuiter in hun keuken een broodje stond te maken. Hij bleek Australisch, vegan en marathonloper. Hij had de dagen ervoor in hun AirBNB-kamer geslapen en hing een beetje rond in hun huis. Eenmaal in de stad kocht Lieke zich helemaal blauw aan kleding in een winkel en overwoog tijdens het theedrinken om wat terug te brengen. Gelukkig heb ik dan altijd het wijze woord “YOLO” waarmee dit soort panieksituaties direct weer onder controle zijn.
Ik heb eigenlijk echt geen flauw idee meer wat ik deze avond heb gedaan, maar misschien is dat maar beter ook want anders komt er geen eind aan dit blog!!
Do 13 oktober
Vandaag moest ik op maandelijks bezoek naar het ziekenhuis. Ik zit aan een bizarre medicijnkuur (ik noem het zelf liefkozend “Tsjernobyl”) om mijn huid effen en egaal te krijgen, zodat ik never nooit meer in de naam van Jezus, Maria en de Heilige Geest hoef te plamuren. De bezoekjes zijn altijd kort en leuk. En het geeft me de kans om overal reclame te maken voor het televisieprogramma waar ik de afgelopen maanden aan heb gewerkt. (Assistent: “Wat doe je voor werk?” Ik: “Ik werk voor Talpa en maak een televisieprogramma dat je echt moet kijken, het heet Talenten Zonder Centen en de eerste aflevering is 22 oktober om 21:30 op SBS6.” Assistent: “Oh leuk, ik ga kijken!”) De assistent was aardig, maar zei dat ik niet zo aan m’n gezicht moest zitten en gaf me een stressbal om m’n handen bezig te houden. Daarna moest ik plassen in een bekertje om aan te tonen dat ik niet zwanger ben, want als dat dus wel zo is dan kan je een hevig misvormde baby krijgen met misschien wel vijf armen (ik zei het toch: TSJERNOBYL!). Goed nieuws, ik ben nog steeds niet zwanger.
Eenmaal thuis ruimde ik m’n huis op, deed vier wassen en keek ik Gilmore Girls terwijl ik hard in m’n stressbal kneep. Daarna even naar de dokter, want mijn collega Michelle heeft Pfeiffer en we hadden weleens eten en drinken gedeeld (ondanks alles vind ik het dus wel grappig dat ze nu Michelle Pfeiffer is). De dokter vroeg naar mijn slaappatroon, waarbij ik over m’n slechte Quality of Sleep sprak, gemeten aan de hand van m’n app Sleep Cycle. De dokter vond het een bijzondere app en schreef hem op in z’n boekje. Hij stelde wel een paar kritische vragen over de app die ik niet kon beantwoorden omdat ik geen slaapwetenschapper ben, maar hij vond het leuk en interessant en wilde het ook op zijn telefoon. Afijn, voor de Pfeiffer stelde hij een bloedtest voor en de volgende ochtend kon ik wel terecht voor het prikken.
Vr 14 oktober
Ik vind het dus heel tegenstrijdig dat je alleen bloed kunt prikken tussen 8:00 en 9:30, terwijl je gaat bloedprikken omdat je moe bent. Bij wijze van statement ging ik dus heen in m’n pyjama. Na een fijne glimlach van de bloedprikmevrouw nam ze vijf (!!!!) buisjes bloed bij me af. Versuft liep ik terug naar huis en dook weer in bed.
Ik keek hierna zoveel Gilmore Girls dat ik bijna veranderde in m’n tv. ’s Avonds dronk ik bier met Jasmijn, toen kwam haar vriendin, met nog een vriendin, toen kwam El, toen kwam ook nog Roger. En toen gingen we ook nog naar de Back & Forth. Jeweetwel, die “””club””” met die snob dj’s. De muziek was wederom enorm kut, dus om half 4 breiden we er een eind aan. En na een natte rit naar huis lag ik weer lekker in bed.
Za 15 oktober
Ik sliep uit als een marmot in winterslaap. Omdat ik wat bier had gedronken, maakte ik het vetste ontbijt in tijden. Croissants, spek en eieren. Lief zijn voor jezelf. Daarom ook Gilmore Girls op de tv. Omdat Tom (de hysterische homovriend van Lotte) vanavond voor het eerst alleen kwam eten, zonder het hysterische aanhangsel Lotte, moest m’n huis er wel een beetje spic en span uitzien. Dus ik haalde overal lekker een doekje overheen en maakte pompoensoep (wantja). Zonder Lotte bleek het ook hysterisch, al hielden we haar wel van elke scheet op de hoogte via de app.
Zo 16 oktober
HELL YEAH!! Op vakantie naar Korrit met Niels! Koos en Jorrit tuften al een weekje door Italië en wij vlogen einde dag op Bari, Zuid-Italië, waar ze ons de dag erna zouden oppikken. Na het routineus inpakken van m’n koffer (dat had ik immers de hele zomer gedaan) stond Niels op de stoep. Niels en ik bleken een gezellig reisduo. In de kilometerslange rij voor de incheckbalie op Schiphol maakten we met iedereen een kletspraatje en we zagen zelfs Ruben van der Meer (BN’ers vliegen dus óók gewoon met Transavia!). Na de incheckbalie te hebben overleefd, gingen we door de bagagecheck. Niels z’n tas ging volledig door de drugsscan (ouwe boef) en daarna gingen we richting gate. Dat was zo’n end lopen dat het na een tijdje voelde alsof we al een behoorlijk eind op weg naar Bari waren. In het vliegtuig nestelde ik me voor m’n laptop met Gilmore Girls en Niels ging gamen op z’n reusachtige iPad. Het gamen was van korte duur, want z’n iPad had hij niet opgeladen en daarna zat hij de hele vlucht half over me heen gevouwen uit het raam naar de maan te kijken.
In Bari was het warm! We hadden een leuk ouderwets hotel en gingen pizza eten om de hoek. Een van ons had sjans met een jongen aan de andere tafel, maar we kwamen er niet zo goed uit met wie van ons hij sjanste. Heel ongemakkelijk. De pizza was lekker, de wijn ook, en na nog een afzakkertje tussen de Italiaanse studenten vielen we in diepe slaap in onze ouderwetse kamer in ons hotel.
Einde!! Je hebt het gehaald!
SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE